Blog

In Nîmes, bij Liesje

Haar lot is gekend, mijn boek geschreven. Maar hier zomaar voorbijgaan kan ik niet. Dat het hotel vroeger niet Cesar maar de Milan heette, zegt de lieve jongeman aan de receptie. Dat ik dat weet, antwoord ik, zo staat het op het paspoort van Liesje en zo staat het ook in “Verloren”.
Of er eigenlijk nog iets overblijft van het hotel zoals het toen was, wil ik weten. Een paar foto’s, zegt hij, en hij troont me mee naar een onooglijke kader aan de muur. Zal hij het licht aansteken, dan kan ik ze beter zien?
En ik zie ze. Ik zie de eetzaal waar Liesje dineerde. Ik zie de kamers, in één ervan sliep ze met haar man en zoontje. Om ontbijt te maken op die kamer schafte ze zich een vuurtje aan. En omdat de avonden erg fris waren in die oktobermaand van 1941 kocht ze ook dat “beeldig wollen jasje, donker fraise, heerlijk warm” - haar woorden in een van haar vele brieven.

Verloren concertant

Van 'Verloren' is er nu ook een concertante voorstelling met beelden. Ik lees en vertel en pianist Jeroen Malaise speelt eigen composities en werk van het Joodse muzikale  wonderkind Annie Rutzky die net als mijn hoofdpersoon Liesje Andriesse om het leven kwam in Auschwitz. Voor het eerst te zien ter gelegenheid van Open Huizen in de Theatergarage onder de titel 'Onverloren Klanken'.

BOEK VAN DE WEEK

De  Cultuur&Media-poot van de VRT selecteerde de vijf boeken van de week. En daar is "Verloren" bij, in goed gezelschap. "Ingrid Vander Veken redt Liesje Andriesse van de vergetelheid". Lees meer hier

BOEKPREMIERE

In een nokvol Fakkeltheater werd 'Verloren' de wereld ingestuurd. UA-rector en historicus Herman Van Goethem vertelde waarom het volgens hem het etiket meesterwerk verdient. Kurt Van Eeghem plaatste mij vakkundig op de praatstoel, muziekkenner Jan Dewilde lichtte de Joodse intermezzi toe. Klik op de foto en u bent erbij.

BOEK OP PAD

Zo, het finale manuscript van Verloren is de deur uit. Naar de vormgever, die er de foto’s in verwerkt uit het archief waar alles mee begon. Zo kan ook u ze straks zien, de mensen die mij de voorbije drie jaar gezelschap hielden, dag en vaak ook nacht. Na het verhaal komt met rasse schreden het boek tot leven. Zo spannend, telkens weer.

LEZEN VOOR MORGEN

Boeken zijn een schatkist. Waarom er op school niet vakoverschrijdend in duiken, en zo in één klap de kennis en de leesvaardigheid verbeteren? Ik pleitte ervoor in De Standaard der Letteren. Klik op de foto en lees.

TWIJFELEN IS DENKEN

Knack-journalist  Stijn Tormans ontlokte me mijn vele twijfels en mijn enige zekerheid. Al heb ik er bij nader toezien nog een tweede: twijfelen moet, omdat twijfelen denken is. Klik op de foto om te lezen.

IN MEMORIAM GER VERRIPS

Met een Levensbericht schenkt de Koninklijke Maatschappij der Nederlandse Letterkunde traditiegetrouw aandacht aan haar overleden leden. Op haar verzoek schreef ik dat van Ger Verrips, een enigzins onderschatte Nederlandse auteur die, naast tal van romans, een indrukwekkende geschiedenis van de Nederlandse KP en opmerkelijke biografieën van Karel Van het Reve en Albert Camus naliet. Ger was een humanist in de volle betekenis van het woord, die met empathische maar kritische blik keek naar de wereld van vandaag, die van gisteren en morgen. Een uitermate fidele vriend bovendien, met wie ik nu zo graag over die wereld had gepraat. Iemand die het verdient passend herdacht te worden.

Van Picasso en oude stenen

Aan wonderlijke verhalen kan ik niet weerstaan. Zeker niet als er oude stenen, een fikse portie geschiedenis en een dito snuif kunst mee gemoeid zijn. Dus ging ik graag in op de invitatie van mijn literaire collega Casper Visser 't Hoofd om nog eens te gast te zijn op zijn pagina 'Schrijver in Frankrijk'. Want wonderlijk is het toch echt wel, dit verhaal. Lees het hier